Reactieve stoornissen treden op wanneer een persoon zijn reacties op de ervaren ervaringen niet aankan. Ze kunnen leiden tot scheiding met een partner, verandering van school of woonplaats - daarom kunnen reactieve stoornissen bij vrijwel elk mens voorkomen. Ze lijken misschien een triviaal probleem, maar - zelfs vanwege het risico dat de patiënt zelfmoord pleegt - mogen ze nooit worden onderschat. Wat zijn de symptomen van reactieve stoornissen en bij wie gaat u voor hulp als ze zich ontwikkelen?
Reactieve stoornissen (ook wel adaptieve stoornissen genoemd) kunnen bij iedereen voorkomen, veroorzaakt door verschillende situaties. Reactieve stoornissen die in zekere zin een reactie zijn van de psyche van de patiënt op moeilijke en moeilijke levensgebeurtenissen.
Reactieve stoornissen kunnen optreden bij zowel kinderen als volwassenen. Bij minderjarige patiënten is de incidentie voor beide geslachten gelijk, terwijl bij de groep volwassenen dit probleem zelfs twee keer zo vaak voorkomt bij vrouwen.
Reactieve stoornissen: oorzaken
Het is simpelweg onmogelijk om één specifieke oorzaak van reactieve stoornissen te noemen - een dergelijke situatie vloeit voort uit het feit dat verschillende mensen er door totaal verschillende gebeurtenissen toe kunnen leiden. Over het algemeen zijn de factoren die aanpassingsstoornissen veroorzaken verschillende situaties die een persoon niet aankan en die hem aanzienlijk psychisch ongemak en stress bezorgen.
Er worden veel verschillende problemen genoemd als mogelijke oorzaken van reactieve stoornissen, zoals:
- verandering van woonplaats;
- naar een nieuwe school gaan;
- professionele problemen (of ze nu verband houden met de onzekerheid over het behouden van de functie of als gevolg van een verandering in de tot dusver uitgevoerde functie);
- relatieconflicten;
- financiële problemen;
- gezondheidsproblemen (zowel betreffende de patiënt zelf als die van familieleden);
- afscheid nemen van een langdurige partner;
- het overleven van een ramp (bijvoorbeeld een natuurramp, maar ook een ernstige gebeurtenis, zoals een auto-ongeluk).
Reactieve stoornissen: kenmerken en symptomen
Om überhaupt over reactieve stoornissen te kunnen praten, moet het optreden ervan plaatsvinden binnen 3 maanden na het optreden van een uitzonderlijk zware, stressvolle gebeurtenis voor de patiënt. Een ander kenmerk dat volgens de Amerikaanse psychiatrische classificatie DSM-5 kenmerkend is voor adaptieve stoornissen, is dat ze binnen zes maanden na het ontstaan van een stressvolle situatie of binnen zes maanden na de gevolgen waartoe de situatie tot berusting heeft geleid, moeten verdwijnen.
BelangrijkOver het algemeen kunnen de symptomen van reactieve stoornissen zeer divers zijn, bovendien zijn ze relatief vaak vrij onkarakteristiek. Bij een patiënt met reactieve stoornissen kan het volgende optreden:
- verdrietig en hopeloos voelen,
- betraandheid
- prikkelbaarheid
- ongerustheid,
- wanhopig voelen en overweldigd door het leven,
- depressieve bui,
- concentratiestoornissen,
- slaapproblemen (meestal in de vorm van slapeloosheid),
- constant gevoel van zorgen,
- uw dagelijkse taken verwaarlozen,
- vergaderingen vermijden, of het nu met familieleden of vrienden is,
- school of werk verlaten,
- verlies van eigenwaarde.
Theoretisch gezien, na analyse van de symptomen van reactieve stoornissen die hierboven zijn gepresenteerd, lijkt het erop dat ze geen serieus probleem zijn. Het is echter beslist het tegenovergestelde: patiënten met aanpassingsstoornissen kunnen risicovol gedrag vertonen (bijv. Autorijden waarbij de verkeersregels volledig worden genegeerd of ruzie krijgen). Ze lopen ook het risico om zelfmoordgedachten te hebben en zelfs hun lichaam te schaden of zelfmoordpogingen te ondernemen.
Soms komt een patiënt met reactieve stoornissen niet bij een psychiater, maar bij een huisarts of een internist. Dit geldt met name wanneer de symptomen van reactieve stoornissen niet worden gedomineerd door psychologische maar somatische problemen. Het blijkt dat mensen die niet kunnen omgaan met moeilijke levenssituaties soms bijvoorbeeld verschillende pijnklachten, indigestie of een gevoel van chronische vermoeidheid ervaren.
Reactieve stoornissen: typen
De bovengenoemde DSM-5-classificatie onderscheidt 6 soorten reactieve stoornissen - deze indeling is gebaseerd op welke aandoeningen domineren bij patiënten en omvat het onderscheid van reactieve stoornissen:
- met een overheersende depressieve stemming,
- met overweldigende prikkelbaarheid,
- geassocieerd met depressieve stemming en prikkelbaarheid,
- met gedragsstoornissen,
- met gedrags- en emotionele stoornissen, zoals neerslachtigheid en prikkelbaarheid,
- niet-specifiek (bij dit type reactieve stoornis kunnen met name somatische aandoeningen optreden).
In het algemeen moet worden benadrukt dat de classificaties van reactieve stoornissen nogal heterogeen en dubbelzinnig lijken te zijn. Hun uitsplitsing is ontleend aan de laatste editie van de American Psychiatric Classification (DSM 5e versie). Ondertussen gebeurde het (vooral in het verleden) dat tot de groep reactieve stoornissen ook reactieve depressie (ook wel bekend als exogeen) of de zogenaamde reactieve psychosen.
Reactieve stoornis: behandeling
Psychotherapie speelt een fundamentele rol bij de behandeling van reactieve stoornissen. Het is dankzij haar dat het mogelijk is om - met de hulp van een psychotherapeut - bewust te worden van de gebeurtenissen die tot de stoornissen van de patiënt hebben geleid. Psychotherapie is er ook op gericht de patiënt te helpen zijn eigen reacties te begrijpen en hem te helpen omgaan met zijn emoties.
In het geval van reactieve stoornissen wordt farmacotherapie vrij zelden gebruikt - geneesmiddelen worden alleen aan patiënten aanbevolen als de intensiteit van hun symptomen aanzienlijk is. Als patiënten al met bepaalde psychotrope geneesmiddelen worden behandeld, zijn dit meestal antidepressiva (bijv. Uit de SSRI-groep) of anxiolytica (bijv. Benzodiazepinen kunnen voor korte tijd aan patiënten worden aanbevolen).
Het lijdt geen twijfel dat de directe omgeving van de patiënt een speciale rol speelt bij het omgaan met reactieve stoornissen. Steun, hetzij van de partner, hetzij van ouders die een kind met een reactieve stoornis steunen, kan het beloop van ervaren problemen verlichten. Benadrukt moet worden dat een persoon met een aanpassingsstoornis zoveel mogelijk begrip moet tonen - zelfs als voor zijn familieleden de oorzaak van het optreden van reactieve stoornissen zelfs triviaal kan zijn. Zoals in het begin al werd gezegd: wat voor de een een trivialiteit zal zijn, kan bij een ander leiden tot aanzienlijke psychische stoornissen.
Aanbevolen artikel:
Reactieve psychose - oorzaken, symptomen, behandeling Over de auteur
